چند ساعتی بود که حسنک به آنها سر نزده بود.

آقا موشه در حالیکه شکمش را از گرسنگی گرفته بود گفت: “پس این پنیر پیتزای من چی شد؟! معده ام درد گرفت اینقدر این چند ساعت پنیر معمولی خوردم!”

آقا سوسکه گفت: ” لااقل سطل زباله اش رو می گذاشت جلوی من و بعد می رفت! اینطوری تا اون برگرده که از گرسنگی می میرم!”

آقا روباهه گفت: “خوشبحال شماها! خودتون رو یک طوری می تونین سیر کنین! اما من چی؟! من فقط می تونم گوسفند بخورم! حالا که حسنک نیست پس کی این گوسفندها رو گول بزنه و بکشونشون به طویله تا من بخورمشون؟!”

موجودات در حال صحبت کردن بودند که آقا کلاغه از راه رسید و گفت: “قار قار!” یعنی اینکه حسنک رفته خارج از کشور!

موشه گفت: “نکنه فرار کرده؟! منکه بهش گفته بودم اگه یک وقت احساس خطر کردی لونه موشه من هست! بیا اینجا قائم شو! چرا رفته خارج؟!”

سوسکه گفت: “چرا واسش حرف درمیاری؟! اون رفته اونطرف که قوم و خویش هاش رو ببینه! همه ی اقوام حسنک باکلاس و خارجی هستن!”

آقا روباهه گفت: “فکر کنم رفته اونجا با بابابزرگ من که یک «روباه پیر» هست ملاقات کنه! حال بابابزرگم اخیرا خوب نیست، رفته عیادتش! کاش می گفت داره می ره اونجا تا منم باهاش می رفتم!”

حیوون ها در حال صحبت کردن بودند که حسنک از فرنگ برگشت، با یک عالمه سوغاتی و غذا و ایضا خبر برای جوونورهایش!

وی در این گفت وگو که مشروح آن متعاقباً منتشر می شود، گفت: تا زمانی که آیت الله صانعی، دادستان انقلاب و دادستان کل کشور بود و بعد از ایشان آقای خویینی ها مسؤولیت دادستانی انقلاب و کل کشور را بر عهده گرفت، من دادستان انقلاب در استان خراسان و دادستان مشهد بودم و چون ما آن موقع به اسم “جریان راست” مشهور بودیم و آقای خویینی ها جزء فعالان جریان چپ بود با ما روی خوشی نداشتند.

پورمحمدی با اشاره به روابط نزدیک و صمیمی خود با آیت الله موسوی اردبیلی که رئیس دیوان عالی کشور بود، تصریح کرد: ایشان به لحاظ کاری من را قبول داشتند و به عنوان یکی از قضات فعال و توانمند می‌شناختند و شاید خود آقای خویینی ها هم به لحاظ کاری مرا قبول داشت اما یک روزی آقای خویینی ها من را خواست و گفت به تهران بیا! اما من چون با روحیات و سلوک سیاسی آقایان آشنا بودم، خیلی راغب نبودم. آن موقع جوان بودم و از تحصیل هم فاصله گرفته بودم و می‌خواستم ادامه تحصیل دهم لذا مرخصی بدون حقوق گرفتم که موافقت شد و به قم رفتم.

در دورانی که در  وزارت اطلاعات بودم شدیدترین ضربه را به جاسوسان آمریکا زدیم

معاون اسبق وزارت اطلاعات در ادامه با اشاره به آغاز مسؤولیت های اطلاعاتی و امنیتی خود، گفت: اوایل سال ۶۶ جناب آقای ری شهری یک بار مرا دعوت کردند و خیلی اصرار کردند و گفتند مشکل‌ترین کار ما در جنگ الآن بحث جاسوسی است و عراق در این زمینه خیلی فعال است. من پس از بحث‌های فراوان پذیرفتم و به عنوان معاون ضد جاسوسی وزارت اطلاعات مشغول به کار شدم.

وی در توضیح فعالیت های خود در این دوره اظهار داشت: از جمله کارهای خوب و جالبی که در این دوره انجام شد، ارتباط ما با اسرای ایرانی در عراق بود که کار بسیار پیچیده ای بود و با امکانات بسیار کم و حساس این ارتباط را برقرار کرده بودیم به خصوص با مرحوم آقای ابوترابی به عنوان رهبر اسرا که حتی چند بار از حضرت امام(س) برای ایشان پیام گرفتیم و فرستادیم. اسرای ما هم وقتی می‌فهمیدند امام به آن‌ها پاسخ داده قوت قلب می‌گرفتند.

پورمحمدی همچنین با اشاره به انهدام شبکه بزرگ جاسوسی آمریکا در سال ۱۳۶۷، گفت: زمان معاونتم در وزارت اطلاعات  یکی از شدیدترین ضربه ها به فعالیت‌های جاسوسی آمریکا زده شد به طوری که در تاریخ کشف جاسوسان آمریکایی در خارج از آمریکا یکی از بزرگ‌ترین ضربه ها بود. نزدیک به ۳۰ نفر جاسوس را در نهادهای نظامی، نهادهای مهم سیاسی، در حوزه های عملیاتی، مراکز اداری و افراد آزاد شناسایی و دستگیر کردیم و چند منطقه را برای فرود هواپیما، برای فرود رنجرها و کماندوها کشف کردیم. کارهای خیلی بزرگی در کشور کرده بودند. گروهی از جاسوسان را در آمریکا آموزش جاسوسی و خرابکاری و همکاری با نیروهای اشغالگر داده بودند که مثلاً اگر نیروهای خارجی خواستند از طریق هلی برن مانند طبس وارد کشور شوند و عملیات انجام دهند این نیروهای داخلی چگونه باید به آن‌ها امکان و فضا بدهند. به لطف خدا آن شبکه بزرگ ضربه خورد و جمع آوری شد که در تاریخ فعالیت ضدجاسوسی بعنوان بزرگترین ضربه به یک سازمان جاسوسی تعبیر شد. مقامات آمریکایی ۱۶ سال سکوت کردند دم برنیاوردند تا ناچار شدند اوائل سال ۸۴ اعتراف کنند به خاطر آن ضربه کاری که در آن تاریخ وارد شد هنوز ما از دسترسی به جامعه ایران محروم هستیم. همان زمان خدمت مقام معظم رهبری رفتیم و گزارش این کار را به ایشان دادیم و ایشان بسیار ما را مورد تفقد قرار دادند. تا پایان جنگ هم من در معاونت ضد جاسوسی بودم. پس از جنگ در حوزه بررسی استراتژیک و اطلاعات خارجی فعالیت داشتم که تا سال ۷۸ ادامه داشت.

وی در ادامه درباره علت خروجش از وزارت اطلاعات به خبرنگار مشرق گفت:  وقتی دولت دوم خرداد آمد طبیعی بود که تیم اصلاح طلبان دولت خاتمی نتوانند با گروه‌های اصولگرا کار کنند زیرا نقطه قوت وزارت اطلاعات از زمان تأسیس تا دوم خرداد این بود که وزارت اطلاعات از طیف‌های مختلف سیاسی بهره می‌برد. یک عده تندروتر بودند که البته بعد ها جدا شدند. خیلی از لیدرهای اصلاح طلب امروز، در گذشته نیروهای وزارت اطلاعات بودند و اواخر دوره وزارت جناب آقای ری شهری از وزارت خارج شدند. خودشان گفتند چون مزاجشان تند بود نمی‌توانیم کار کنیم و خارج شدند.

مسوولان مستقیم قتل ها از چپ های سرشناس وزارت بودند

معاون اسبق وزارت اطلاعات درباره ارتباط خود با موضوع قتل های زنجیره ای هم تصریح کرد: این داستان جزء پروپاگانداها و جوسازی‌هایی است که جریان چپ در کشور راه انداخت؛ این جریان، وقتی می‌خواست کسی را بکوبد باید یک بهانه و اتهامی برایش مطرح می‌کرد. یک عده را می‌گفتند تندرو است، یک عده ای راهم گفتند چماق دار است و بعدش هم داستان قتل‌های زنجیره ای درست شد. کنار گذاشتن من هم همزمان شد با رفتن آقای دری نجف آبادی. خب طبیعی بود که برای اینکه راحت بتوانند این قضیه را در افکار عمومی جا بیندازند استفاده از همزمانی و استفاده از قرینه زمانی بود تا به اهداف سیاسی و به اصطلاح خودشان حذف رقبای خودشان بپردازند در حالی که حوزه من حوزه خارجی بود و اصلاً ورودی به حوزه داخلی نداشتم.

وی ادامه داد: افراد اصلی‌ای که در این قتل‌ها مسؤول مستقیم بودند، مشهورترین نیروهای چپ وزارت اطلاعات بودند و آدم‌هایش هم موجودند. افرادی که اعتراف کردند چهره های مشهور چپ در وزارت اطلاعات بودند.

معاون اسبق وزارت اطلاعات افزود: چپی‌ها اگر از من و امثال من سندی داشتند آن را در بوق و کرنا می‌کردند و چیزهایی هم رویش می‌گذاشتند اما نه تنها بنده، بلکه خیلی از چهره ها و شخصیت‌ها و علمای ما را هم به این قتل‌های زنجیره ای منسوب کردند. اینکه با اجازه چه کسی بوده، چه کسی هماهنگی‌ها را انجام می‌داده و سعی کردند یک سناریوی بسیار گسترده ای را بسازند.

پورمحمدی اضافه کرد: امروز هم متأسفانه باز یک عده دوستان اصول‌گرای ما همین رویه و روش‌های تخریب و حذف شخصیتی و وارد کردن نسبت‌های ناروا و ناصحیح را برای حذف رقیبان در پیش گرفتند که شاید موفقیت‌های لحظه ای هم داشته باشند، اما همان فرجامی که چپ‌ها داشتند برای آن‌ها متصور است.

احمدی نژاد کار حزبی را قبول دارد به شرطی که همه تابع او باشند!

وزیر اسبق کشور در ادامه درباره نحوه آشنایی خود با احمدی نژاد و ورود به دولت نهم نیز گفت: من نخستین بار به عنوان عضو هیئت منصفه در جریان شکایت آقای احمدی نژاد از آقای خویینی ها در دادگاه روزنامه سلام آشنا شدم. بعد از آن شورای هماهنگی نیروهای انقلاب تشکیل شد. من آن زمان از وزارت اطلاعات اخراج شده بودم و در دانشگاه امام صادق(ع) تدریس می‌کردم و فعالیت اداری نداشتم. در آن جلسات آقای احمدی نژاد می‌آمدند و آشنایی اصلی ما از آن تاریخ است. پس از آن آقای احمدی نژاد به شهرداری رفتند و من هم در دفتر مقام معظم رهبری کار می‌کردم و ارتباطاتی با شهرداری داشتیم و در انتخابات مجلس هم این آشنایی ادامه داشت.

وی در پاسخ به این سؤال که آیا آن موقع آقای احمدی نژاد به تشکیلات و کار حزبی اعتقاد داشت؛ گفت: ایشان، هم آن موقع اعتقاد داشت و هم الآن، البته اگر همه تابع نظرات ایشان باشند!  آن موقع مثل الآن بروز نمی‌داد که “به کار تشکیلاتی اعتقاد دارم به شرط اینکه آنچه من فکر می‌کنم شما عمل کنید!” آن موقع به عنوان عضو در تشکیلات حضور داشت. بعد از ریاست جمهوری می‌گفت تشکیلات را قبول دارم به شرطی که تشکیلات با من باشد! ایشان به تشکیلات اعتقاد دارند اما با تعریف خودشان!

در انتخابات ریاست جمهوری نهم به احمدی نژاد پیغام دادم کنار بکشد ولی توجه نکرد!

پورمحمدی در ادامه با اشاره به فعالیت های اصولگرایان برای انتخابات ریاست جمهوری دوره نهم، گفت: کاندیدای شورای هماهنگی نیروهای انقلاب برای انتخابات، آقای لاریجانی بود و من هم به ایشان کمک می‌دادم اما قرار شد کاندیدا ها به نفع یک نفر کنار بکشند. آقای احمدی نژاد کج دار و مریز عمل می‌کرد. می‌گفت “چشم!” اما جور دیگری رفتار می‌کرد و گاهی هم می‌گفت “نه!” و خلاصه حالت‌های زیگزاگی را از خودشان نشان می‌دادند! با آقای احمدی نژاد هم صحبت کردیم که الآن هم نیروهای چپ حضور دارند و هم آقای هاشمی آمده؛ اگر قرار باشد ما هم چنددستگی داشته باشیم چندان توفیقی نخواهیم داشت؛ شما بهتر است کنار بکشید. من خودم چند بار به ایشان پیام دادم و صحبت کردم که انصراف دهند که توجهی نکردند.

طریقه انتصاب پورمحمدی به وزارت کشور دولت احمدی نژاد

وی در ادامه با اشاره به بی نظمی در اقدامات احمدی نژاد در چینش کابینه گفت: پس از پیروزی آقای احمدی نژاد در انتخابات، چند بار از دفتر ایشان تماس گرفتند که آقای احمدی نژاد می‌خواهد شما را ببیند. در آن جلسه ایشان گفتند که من رفتم خدمت رهبری و برای وزارت اطلاعات چون باید نظر آقا را جلب کنم افرادی را مطرح کردم و نظر ایشان روی شماست. من گفتم اگر نظر رهبری این است من حرفی ندارم هرچند که خودم خیلی مایل نبودم. بعد هم شدم عضو کارگروه گزینش و ارزیابی وزرا. در جلسات چند نفر برای وزارت کشور پیشنهاد شدند و آقای احمدی نژاد نپسندید. در یکی از جلسات، آقای احمدی نژاد دو بار گفتند اسم پورمحمدی را برای وزارت کشور هم بنویسید. من شوخی و جدی گفتم من موافق نیستم و نمی‌آیم. سرانجام دو شب قبل از اینکه لیست برود مجلس، یعنی جمعه شب ساعت ۱۰ که قرار بود یکشنبه لیست به مجلس برود آقای زریبافان تماس گرفتند و گفتند که آقای احمدی نژاد گفتند برنامه‌تان را برای وزارت کشور بنویسید! پرسیدم چی؟ گفتند دیگر قطعی شد برای وزارت کشور. گفتم حالا من چطور تا پس فردا برنامه آماده کنم؟ گفت دیگر آقای احمدی نژاد تصمیم گرفته و من نمی‌دانم.

پور محمدی ادامه داد: بعد شنیدیم آقای احمدی نژاد خدمت مقام معظم رهبری می‌رسند و مشکل خودشان را برای وزارت کشور مطرح می‌کنند و بعد هم بنده را پیشنهاد می‌دهند که آقا هم نظرشان موافق بود. بعد مشکل برای وزارت اطلاعات پیش می‌آید و آقای احمدی نژاد می‌گویند که ما نظرمان روی آقای محسنی اژه ای است ولی خودشان زیر بار نرفتند و باز ظاهراً قرار می‌شود که از ایشان دعوت شود به حضور مقام معظم رهبری برسند و آقا در آن دیدار به ایشان تأکید کنند که بپذیرد. این اتفاق روز شنبه انجام شد. یعنی فردای آن روز که به من اطلاع دادند. صبح شنبه من به دفتر کارم در بیت مقام معظم رهبری رفتم و از آنجا تماس گرفتم با وزارت کشور و گفتم برنامه های وزرای سابق را برایم بفرستید. می‌خواستم ببینم برنامه های وزارت کشور چگونه است؟ چون اصلاً ذهنم آماده برای وزارت کشور نبود. شروع کردیم به برنامه نوشتن اما تا روز یکشنبه آماده نشد.

با هیچ کس در کشور دعوا ندارم/ برخی حاضران در جریان انحرافی گرفتار فساد نیستند

وی درباره علت و نحوه خروج از دولت احمدی نژاد هم با بیان اینکه روابط خوبی با دولت دارد و با هیچ کس هم در مملکت دعوا نمی کند، گفت: پس از دولت نهم و بعد از کشمکش‌هایی که در اواخر آن دولت پیش آمد و به دولت دهم کشید و تشدید شد، قراینی مانند شکایت‌ها داریم که خب بیشتر شده و پرونده های بزرگی دیده شد که در آن‌ها انحرافات بزرگی رخ داده بود. تخلف از قانون حجمش زیاد شده که حالا مجلس و نهادهای نظارتی تذکر دادند. بنابراین می‌شود گفت که در نیمی از عمر ریاست جمهوری آقای احمدی نژاد فضای اول حاکم بود و در نیمه دوم فضا تغییر کرد و تخلفات افزایش یافت.

پورمحمدی، علت این افزایش تخلفات و حرکت به این سمت را بی انضباطی و بی‌برنامگی ذکر کرد و گفت: من، مهم‌ترین عامل افزایش تخلفات و انحراف را بی تقیدی و عدم التزام به قانون و بی‌برنامگی می‌دانم. این، بستر فساد است و وقتی وجود داشته باشد روزنه‌هایی را به وجود می‌آورد که یک عده آدم فاسد و فرصت طلب امکان ورود پیدا کنند.

وی با اشاره به علل گسترش فساد در دولت دهم، تأکید کرد: افرادی هستند که حتی در این تیم مشهور به انحرافی هم حضور ندارند اما گرفتار فساد هستند، متأسفانه رفتارشان فسادزاست و بستر برای فساد ایجاد می‌کنند. عده ای هم هستند که در این تیم حضور دارند و گرفتار فساد نیستند و یا حداقل ما شناسایی نکردیم. یعنی باید انحراف ذهنی و فکری را با انحراف عملی دو مقوله جدا از هم بدانیم که البته نقاط مشترک دارند و فساد فکری و ذهنی فضا را برای فساد عملی نیز مهیا می‌کند.

خبرنگار مشرق پرسید: «می‌گویند آقای احمدی نژاد رفتند خدمت مقام معظم رهبری و نسبت به گزارش‌های شما در خصوص فساد بانکی گلایه داشتند و می‌گفتند شما سیاه نمایی می‌کنید. گفته شده ایشان هم به آقای آملی لاریجانی گفتند که به شما اطلاع دهند مدتی در خصوص این موضوع موضع گیری و صحبت نکنید؟» که پورمحمدی پاسخ داد: نه؛ من اصلاً در رابطه با فساد بانکی صحبت علنی نداشتم. مجلس از من دعوت کرد و ما اصلاً خبرش را هم منتشر نکردیم. خبر از چند نماینده منتشر شد و ما هم مخالف بودیم.

وی همچنین توضیحات مفصلی درباره تخلفات در انتخابات ریاست فدراسیون فوتبال و برخورد قطعی با عوامل قانون شکن این ماجرا داد که این توضیحات را در متن مشروح مصاحبه با مصطفی پورمحمدی که بزودی از سوی پایگاه خبری تحلیلی مشرق منتشر می شود، خواهید خواند.

این روزنامه در شماره امروز خود با برگزیدن تیتر «سلام اصلاح طلبان به انتخابات    دهم» با حرکتی زیرکانه و تخریبی اصل انتخابات پیشین ریاست جمهوری را در تیتر خود زیر سوال برد. در واقع این روزنامه با برگزیدن این تیتر و جای خالی پر معنی  آن هم اصل انتخابات ریاست جمهوری را زیر سوال برده و هم راه فرار و توجیه حرکت خود را باز نگه داشته است.

نکته ای که در این میان مطرح می شود این است که اگر این روزنامه و جریان فکری آن انتخابات سال ۸۸ ریاست جمهوری را قبول دارند انتخاب تیتر انتخابات دهم برای انتخابات یازدهم ریاست جمهوری با چه منطقی قابل توجیه است و اگر کسی انتخابات را قبول ندارد که گویا آقایان حاضر در این روزنامه این گونه اند حق سلام به انتخابات را دارند؟ و مردم اجازه ورود این چنین افرادی را به جریان سیاسی می دهند؟

 
تصویر نسخه چاپ شده امروز «روزنامه آرمان»

این روزنامه در مطلب تیتر خود به بررسی حضور اصلاح طلبان در انتخابات ریاست جمهوری «یازدهم» پرداخته و به معرفی عناصر دسته چنده اصلاح طلبان می پردازد و با عنوان این مطلب که حضور هر کدام از این افراد به دلیل میانه روی می تواند بردی برای اصلاح طلبان باشد!

مطلب مندرج در شماره امروز روزنامه آرمان تنها به معرفی مختصر افرادی مانند؛ عبدالله نوری! کمال خرازی و محمد رضا عارف پرداخته و این افراد را چهره های میانه روی می داند که می توانند مورد اعتماد هر دو جناح قرار گیرند.

هر چند معرفی عبدالله نوری به عنوان شخصیت میانه نشان از ضعف اطلاعات نگارنده مقاله می دهد اما آن چیزی که اهمیت دارد انتخاب تیتر هدف دار این روزنامه برای معرفی مقاله مذکور است که  نشان دهنده آن است که این روزنامه و صد البته جریان فکری آن (اصلاح طلبان) انتخابات ریاست جمهوری پیشین را به رسمیت نمی شناسد و هنوز بر طبل تو خالی و دروغین تقلب و ابطال انتخابات می زنند و این بار نیز این مطلب را این تریبون اصلاح طلب با شیوه ای زیرکانه بیان کرده است.

به هر صورت جای این سوال نیز باقی است که با وجود بیش از یک سال تا انتخابات ریاست جمهوری «یازدهم»چه دلیلی دارد که روزنامه های معلوم الحالی مانند «اعتماد» و «آرمان» به فضای سازی در خصوص این امر می پردازند و چه دلیلی دارد که فضای سیاسی کشور به این سمت و سو حرکت کند؟

جالب تر از این عدم هم خوانی تیتر چاپ شده روزنامه و تصویر صفحه نخست آن در سایت مرجع «روزنامه آرمان» است ، گویا مسئولین این روزنامه به خطای فاحش خود پی برده اند اما این حرکت مشکوک را نمی توان یک خطای ساده و سهل انگاری سردبیر آن در خصوص انتخاب تیتر دانست؛ مطلبی که حتماً برای توجیه این حرکت تخریبی خود از آن استفاده خواهند کرد.

تصویر صفحه اول روزنامه آرمان در سایت رسمی این روزنامه

به هر صورت حتی این روزنامه نیز به این حقیقت پی برده است که دیگر زمان یکه تازی تفکر رفرمیستی و مستقل اصلاح طبان از بین رفته است و بهتر که جریان به حاشیه رانده شده با معرفی چهره های مقبول جریان اصولگرا مانع از مرگ سیاسی خود شوند که معرفی گزینه های مانند محمد رضا عارف و کمال خرازی از این قبیل هستند موضوعی که در سراسر مطلب یاده شده در شماره امروز این روزنامه کاملاً هویدا و آشکار است.

در پایان این چنین می توان گفت که افرادی که جمهوریت مردم را قبول نداند با چه منطقی ادعای حضور در صحنه انتخابات و گرفتن رای اعتماد از مردم را دارند. البته این درخواست را نیز باید از نهاد های نظارتی نیز داشت که با توجه به حضور مردم در انتخابات اخیر و« نه» سنگین آنان به اصلاح طلبان انتظار می رود که هر چه سریع تر با این حرکات توهین آمیز با آراء ملت برخورد قاطع داشته باشند.

ظرف حدود یک ماه از روزهای پایانی سال نود تا روزهای پایانی اولین ماه سال نود و یک ، افزایش چشمگیر و ناگهانی قیمتها نقل محافل شده است .
در کوچه و بازار و محیط تاکسی و اتوبوس بیشترین صدایی که می شنوید صدای نارضایتی مردم از وضعیت این روزهای بازار است .
مهمترین نیازهای هموطنان مان به نحوی با شیب صعودی به سمت گرانی پیش می رود که هر لحظه در انتظار شنیدن نرخ جدیدی از انواع کالاها هستیم .
اما در این تنگنا ریاست محترم جمهور که به حق زحمات و تلاشهای شبانه روری وی در این هفت سال را نمی توان نادیده گرفت ، ظاهرا آسوده تر از گذشته با آرامشی خاص از عدالت سخن به میان می آورند!
تذکر رئیس جمهور به استانداران برای مقابله با گرانی هنوز کارساز نیوفتاده است  چرا که به قول مردم : “قیمت ها که بالا رفت ، دیگر پائین بیا نیست”
دکتر احمدی نژاد یا همان “مردی از جنس مردم” خودمان ، این روزها “سعدی” (علیه الرحمه) را بهتر از گرانی درک کرده اند . آقای احمدی نژاد در سخنرانی شان در مراسم بزرگداشت سعدی گفتند: “پرتو سخن این شاعر بزرگ موجب روشنایی دلها و کلام نافذش موجب نشاط جانها است.” اما به راستی اگر سعدی شیرازی این روزها در بین ما بود برای اوضاع مردم چه می سرود؟!
آقای احمدی نژاد مگر نمی شنوید صدای لعن و نفرین مردم را ؟ مگر نمی بیند خم شدن کمر نان آوران هموطنتان را؟
شما که به خوبی سعدی را درک کرده اید و پیرامون وی به حق اینگونه زبان به مدح گشوده اید: “سعدی از توحید ، عدل ، داد، شفقت با مردم، دستگیری مسکینان، محبت، خودشناسی و بریدن از همه تعلقات و دست یابیدن به دامن آل رسول (ص) سخن می گوید.” پس چرا همچون روزها و ماههای اول دوران ریاست جمهوری تان اقدام انقلابی نمی کنید؟
چه کسی در این بین مسئولیت مستقیم مقابله با این وضعیت را دارد؟
این بار که دیگر خبری از پیامک خبرگزاری ها نبود تا قیمت شیر و ماست را افزایش دهند؟
یک بار دیگر احمدی نژاد بودن را به رخ دیگران بکش آقای رئیس جمهور! دستور به استانداران و سخنرانی و ابراز نگرانی این روز ها بی فایده است .
مردی از جنس مردم، بزرگداشت سعدی هم برگزار شد و شما تکلیفی که بر دوشتان بود را به سرانجام رسانیدید اما این روزها مردم منتظرند تا ببینند چه کسی توانایی بازگرداندن قیمت ها به قبل را دارد؟ آیا می شود قیمت مصرف کننده ی یک ماه قبل روی کالا درج شود؟
چطور می شود قیمت سکه ره صد ساله را یکشبه طی کرده و گران می شود اما زمان تحویل سکه های پیش فروش شده به شکل محیرالعقولی کاهش می یابد؟ آیا همیشه وضع همینطور خواهد بود و به همین راحتی با قدرت دولت ارزانی حاکم خواهد شد؟
اگر توانایی اش یا به هر دلیل امکان آن وجود ندارد مردم منتظرند تا از زبان عالی ترین مقام اجرایی کشور بشنوند که چه خواهد شد آینده زندگی شان در این وا نفسای گرانی .
در پایان این دردل، حکایتی از شاعر قرن هفتم هجری ابومحمد مُصلِح بن عَبدُالله ، سعدی علیه الرحمه تقدیم به مسئولین :

درویشی مجرد به گوشه ای نشسته بود پادشاهی برو بگذشت درویش از آن جا که فراغ ملک قناعت است سر نیاورد و التفات نکرد. سلطان از آن جا که سطوت سلطنت است برنجید و گفت این طایفه خرقه پوشان امثال حیوان اند و اهلیت و آدمیت ندارند وزیر نزدیکش آمد و گفت ای جوان مرد سلطان روی زمین بر تو گذر کرد چرا خدمتی نکردی و شرط ادب به جای نیاوردی؟ گفت سلطان را بگوی توقع خدمت از کسی دار که توقع نعمت از تو دارد و دیگر بدان که ملوک از بهر پاس رعیت اند نه رعیت از بهر طاعت ملوک گرچه رامش به فرّ دولت اوست.

ملک را گفت درویش استوار آمد گفت از من تمنا بکن. گفت آن همی‌خواهم که دگر باره زحمت من ندهی گفت مرا پندی بده گفت:

به گزارش «تابناک»، اینک که حضور تلویزیونی احمدی نژاد لغو شده،‌ برخی که وضعیت تورم موجود را تورمی کشنده می‌دانند، نفس راحتی کشیده‌اند؛ شاید مرحله دوم با خردورزی بیشتر و با توجه به وضعیت عمومی مردم اجرا شود، ولی با لغو این سخنرانی زنده تلویزیونی، می‌توان انتظار داشت که دولت و مجلس به خاطر مردم هم که شده، به سمت گفت‌وگو بروند، چرا که در غیر این صورت، باید همچنان منتظر مواردی ناگهانی و شوک‌آور برای زندگی مردم بود!

بنا بر این گزارش، اجرای مرحله دوم هدفمندسازی یارانه‌ها، برنامه‌ای است که هم‌اکنون ـ عموما ـ مسئولان و کارشناسان اجرای آن را با شرایط اقتصادی و سیاسی کشور، به صلاح نمی‌دانند و بر این باورند که حتی جو روانی پدید آمده از اعلام این خبر، تورم و افزایش قیمت‌ها را در جامعه به بار خواهد آورد، چه رسد به اجرای آن و به دلیل همین ملاحظات است که اجرای مرحله دوم این طرح ـ که بنا بود از آغاز سال جاری انجام شود ـ سه ماه به تعویق افتاده است.
نگرانی مردم از اجرای مرحله دوم منطقی و طبیعی است؛ اما چرا مسئولان و به ویژه نمایندگان نیز همچون مردم نگران هستند؟

* این نگرانی‌ها ناشی از چیست؟

گویا، نگرانی‌های اخیر برخی از مسئولان درباره مرحله دوم هدفمندی یارانه‌ها، نه به دلیل وضعیت مردم که عمدتا برای وضعیتی است که خود در آن گیر افتاده‌اند!

در اوضاع کنونی، قوای گوناگون کشور، جناح‌های سیاسی و حتی شخصیت‌ها یا نمی‌خواهند درباره برنامه‌ها و اجرای سیاست‌ها وارد گفت‌وگویی سازنده شوند و یا قدرت گفت‌وگوی منطقی را با هم از دست داده‌اند، به گونه‌ای که در غیاب این مفاهمه، هر گروهی از ابزار و قدرت خود برای خنثی کردن قدرت رقیب ـ و البته رفیق ـ بهره می‌گیرد و در تنظیم سیاست‌های گوناگون، علیه هم بودن اصل شده است و نه منفعت ملی کشور!

اینها همه در حالی است که در قانون اساسی، رابطه قوا مشخص شده و مجلس، ناظر قوه مجریه است و در صورت تخلف، لازم است در جلوی آن بایستد. حال چگونه است که همه نگرانند، نکند رئیس‌جمهور بدون آگاهی مجلس، برنامه‌ای اساسی همچون مرحله دوم هدفمندی یارانه‌ها را اجرایی کند؟!

اینکه بخشی از مردم و مسئولان، نگران اجرای ناگهانی مرحله دوم هدفمندی یارانه‌ها هستند، نگرانی درست و منطقی است؛ اما اینکه چرا وضعیت به گونه‌ای شده که احتمال می‌رود، رئیس‌جمهور هم از ابزار قدرت خود بهره گیرد و برنامه مد نظر خود را اعلان عمومی کند، نشان دهنده کمبود و یا نبود مفاهمه و گفت‌وگو در میان برخی مسئولان است. بدین نحو که هر یک از مسئولان، سخنان و برنامه‌های خود را در تریبون‌هایشان مطرح می‌کنند و هر کدام هم نگران این هستند که ممکن است در تریبونی علیه آنان، برنامه‌هایشان و رویکردشان سخنی گفته شود.

در وضعیت کنونی، این سیاست بازی است که زندگی مردم را تحت تأثیر قرار داده است. رئیس‌جمهور ضرورت‌هایی برای اجرای برنامه‌های خود دارد که مجلس آن ضرورت‌ها را با توجه به شرایط کشور منطقی نمی‌پندارد؛ اما از یک سو، مجلس عجله دولت را در اجرای مرحله دوم هدفمندی یارانه‌ها، سیاسی و به خاطر مقاصدی خاص می‌داند و رئیس‌جمهور هم مخالفت مجلس را با اجرایی شدن این طرح سیاسی می‌داند.

بنابراین، هنگامی که این دو قوه نمی‌توانند با هم منطقی سخن بگویند، زیان آن را مردم می‌پردازند. باید به این وضعیت رسیدگی شود. نباید جامعه و مسئولان برای سخنرانی رئیس‌جمهور در تلویزیون نگران باشند. اینک این سخنرانی لغو شده، ولی آیا نگرانی‌ها به پایان رسیده است؟!